Robert Altman (I)

Robert Altman jest uważany obecnie za jednego z najważniejszych przedstawicieli kina autorskiego na świecie. Zawodu reżysera nauczył się podczas pracy w firmie Calvin Company w Kansas, gdzie robiono filmy dokumentalne, treningowe i reklamowe. Po raz pierwszy za kamerą Altman stanął w 1948 r. robiąc obraz "Bodyguard". W ciągu kilku następnych lat nakręcił jeszcze kilka niezależnych filmów żadnym jednak nie zwrócił na siebie uwagi krytyków. W 1955 r. zwolnił się więc z Calvin Company i zaczął pracować na własną rękę. W latach 1957 -1965 Altman współpracował z telewizją reżyserując poszczególne odcinki tak popularnych seriali jak: "Bonanza", "Alfred Hitchcock przedstawia", czy "Combat". Momentem przełomowym w karierze artysty był rok 1970, w którym nakręcił "M.A.S.H.". Film ten stał się olbrzymim sukcesem komercyjnym i artystycznym. Otrzymał Złotą Palmę na festiwalu w Cannes i był nominowany do Oscara i Złotego Globu. Następne filmy Altmana mimo, iż otrzymywały bardzo dobre recenzje nie były już jednak sukcesami kasowymi. Sytuacja ta zmieniła się w 1975 r. po nakręceniu "Nashville". Film cieszył się olbrzymią popularnością wśród widzów a krytycy umieścili go na liście najlepszych obrazów lat 70. Zachwyty szybko się jednak skończyły. Następny film Altmana "Buffalo Bill i Indianie" nie został już doceniony ani przez krytykę ani przez widzów. W 1977 r. artysta zadebiutował jako producent realizując obrazy "Welcome to L.A." i "The Late Show". W 1981 r. Altman swoje zainteresowania skierował w stronę teatru i wyreżyserował sztukę pt. "Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean". Olbrzymi sukces przedstawienia zachęcił artystę do zrobienia rok później jego filmowej wersji z Cher w roli głównej. W 1992 r. Altman powrócił na szczyty popularności doskonałym filmem "Gracz", w którym sportretował środowisko filmowców w Hollywood. Rok później potwierdził swoją wysoką klasę obrazem "Na skróty", za który otrzymał nagrodę Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji i został nominowany do Oscara i Złotego Globu. Od tamtej pory nazwisko Altmana pozostaje w ścisłej czołówce najwybitniejszych reżyserów amerykańskich a każdy jego nowy film jest dużym wydarzeniem kulturalnym.

Robert Altman urodził się w Kansas City 20 lutego 1925 roku. Uczęszczał do szkoły prowadzonej przez jezuitów. Później studiował na University of Missouri. Był pilotem bombowca B-24. Po wojnie pracował w rodzinnym mieście jako dziennikarz, a także producent filmów dokumentalnych, instruktażowych oraz reklamówek.
Podobno zajmował się też tatuowaniem psów.
W 1955 roku nakręcił swoją pierwszą fabułę "Przestępcy" o gangach młodzieżowych, a następnie dokument "The James Dean Story" (1957). Zauważył go Alfred Hitchcock i pomógł mu dostać pracę w telewizji. Altman pracował przy popularnych seriach "Alfred Hitchcock przedstawia" oraz "Bonanza".
Praca w telewizji nie przeszkadzała mu w robieniu kolejnych filmów. Powstawały one w niezależnych studiach.
Rok 1970 był przełomowy w karierze Roberta Altmana. Jego antywojenna komedia "M.A.S.H." zdobyła Złotą Palmę w Cannes i odniosła komercyjny sukces! Lata 70-te to złoty okres w jego twórczości, powstały wtedy takie filmy jak: "McCabe i pani Miller" (1971), "Nashille" (1975), "Buffalo Bill i Indianie" (1976), "Trzy kobiety" (1977) oraz "Dzień weselny" (1978). W latach 80-tych o Altmanie było ciszej. Zaczął wtedy pracować w teatrze.
Lata 90-te były dużo lepsze niż poprzednia dekada. Za jedyną wpadkę można uznać thriller prawniczy "Fałszywa ofiara", w którym nie ma ani odrobiny altmanowskiego stylu i niczym nie różni się od setek podobnych produkcji. W nowy wiek Robert Altman wszedł tworząc kolejne w swej karierze arcydzieło - "Gosford Park" (2001).
Robert Altman nigdy nie otrzymał Oscara za reżyserię (pięć razy był nominowany). Dopiero w 2006 roku Akademia zdecydowała się uhonorować reżysera nagrodą za całokształt twórczości.
Zmarł 20 listopada 2006 roku.